Ef það væri ekki vesen, þá væri þetta ekki rekstur

Við eigum öll daga í vinnu þar sem ekkert gengur að óskum. Pantanir berast seint, fundir enda í þvaðri, reikningar stemma ekki, viðskiptavinur kvartar, starfsmenn segja upp og við töpum annað hvort tíma eða peningum eða hvoru tveggja. Svo mætum við í vinnuna næsta dag og höldum þessu áfram. Við náum árangri í einu verkefni aðeins til að missa boltann í öðru. Við eyðum mörgum klukkutímum í kynningu fyrir viðskiptavin sem kaus að fara annað með sín viðskipti. Það fóru margir dagar í að forrita virkni sem stjórnendur vilja ekki vinna áfram með.

Við könnumst öll við þessa tilfinningu. En þrátt fyrir tilraunir okkar til að leysa vandamálin, þá skjóta þau alltaf kollinum upp aftur. Þegar vinnan verður einstaklega kaótísk er mér stundum hugsað til tilvitnunar frá bandarískum fjárfesti sem hefur setið lengi í mér: „Öll fyrirtæki eru lauslega virk stórslys og sum þeirra skila hagnaði þrátt fyrir það“, sagði hann í viðtali¹ þar sem hann fór yfir hvernig jafnvel stöðugustu fyrirtæki heimsins eru samansafn af vandamálum, ruglingi, rifrildum og óskipulagi.

Fyrirtæki eru í eðli sínu uppfull af áskorunum vegna þess að ef þau væru það ekki, þá væri engin ástæða til að safna saman fólki í skrifstofu, verslun eða í verksmiðju og borga þeim laun til að búa til afurðir. Fólki er bókstaflega borgað fyrir að leysa vandamál. Þess vegna verða til verðmæti. Þess vegna tölum við um þetta sem vinnu. Það getur verið gaman í vinnunni, oft ganga hlutirnir upp, en ef lausnirnar kæmu til okkar á færibandi, þá væri lítið gagn í því að borga okkur laun. Ég hef þess vegna ákveðna möntru sem ég þyl upp fyrir sjálfum mér þegar ég stend frammi fyrir áskorunum í vinnunni: „ef þetta væri ekki vesen, þá væri þetta ekki rekstur“.

Auðvitað þurfum við að vinna að því að lágmarka vandamál í vinnu, auka skipulag og skilvirkni, bæta samskipti og auka sölu. En á sama tíma verðum við að viðurkenna að við munum aldrei losa okkur fyllilega við vesenið. Starfsemin getur orðið skilvirkari og viðskiptavinum getur fjölgað. En áskoranirnar fylgja okkur áfram og verða jafnvel stærri og flóknari eftir því sem okkur vegnar betur.

Bestu stjórnendurnir eru þeir sem takast á við áskoranir og styrkja þannig stoðirnar í rekstrinum. En það er erfitt að stjórna með þeim hætti vegna þess að það er okkur eðlislægt að forðast vandamál. Stjórnendur hafa margir hverjir tilhneigingu til að sópa vandamálum undir teppið, forðast ábyrgð og halda hlutunum óbreyttum. Til að ná árangri þarf að takast á við áskoranir, axla ábyrgð og taka breytingum opnum örmum. Þetta á ekki bara við um stjórnendur í efsta lagi heldur líka alla þekkingarstarfsmenn. Ef við sópum veseninu undir teppið og ætlumst til þess að allt eigi að ganga smurt, þá getum við allt eins spurt okkur: til hvers er verið að borga okkur mánaðarlaun?

Fyrsta skrefið í átt að farsæld í vinnunni er því hreinlega að viðurkenna að vesenið sem fylgir vinnunni er ekki böggur heldur fítus. Ef það væri ekki vesen, þá væri þetta ekki rekstur.